KABUL ETMİYORUZ! SUSMUYORUZ! YASTAYIZ…

KABUL ETMİYORUZ! SUSMUYORUZ! YASTAYIZ…

KABUL ETMİYORUZ!

SUSMUYORUZ!

YASTAYIZ…

Bugün bu ülkede bir kadın öldürüldü,

Bugün bu ülkede yine bir kadın öldürüldü

Bugün bu ülkede bir kadın,

...akademisyen bir kadın,

...eğitime hayatını adamış bir kadın,

...erken çocukluk eğitimi için mücadele eden bir kadın,

...evlat bir kadın,

...arkadaş bir kadın,

...kardeş bir kadın,

...anne bir kadın,

...öğretim üyesi bir kadın,

...bir meslektaşımız,

...bir kadın!

Bugün bu ülkede bir kadın öldürüldü. Yakıldı!

Dün de bu ülkede kadınlar öldürüldü. Kim oldukları, ne oldukları, ne iş yaptıkları ve kaç yaşında oldukları farketmedi… Evlattılar, anneydiler, eştiler, eğitimciydiler, öğrenciydiler, çocuktular, insandılar…

Bugün bu ülkede bir kadın, bir erkek tarafından öldürüldü. Eski sevgilisi, eşi, eski eşi, babası, amcası, abisi, erkek arkadaşı, kim olduğu farketmez. Evindeydi kadın, öldürüldüğünde. Maltepe’de, İstanbul’da, Türkiye’de. Bugün bu ülkede bir kadın öldürüldü.

Türkiye’de kadın olmayı; eğitimimiz, mesleğimiz, kendi seçimlerimiz ve kararlarımız belirlemiyor. Türkiye’de kadın olmayı; aile bireylerimiz, yaşadığımız yer, karşılaştığımız, tanıştığımız, bir şekilde temas ettiğimiz, hayatımızda herhangi bir sebeple yer alan kişiler belirliyor. Onların hükümleri bize yazgı olarak dayatılıyor.

Kabul etmiyoruz!

Sessiz kalmıyoruz!

Normalleştirmiyoruz!

YASTAYIZ…

Boğaziçi Üniversitesi

Eğitim Fakültesi

Temel Eğitim Bölümü Öğretim Üyeleri